In een belangrijke uitspraak heeft de rechter patiënten met ME/CVS (myalgische encefalomyelitis/chronisch vermoeidheidssyndroom) in het gelijk gesteld in hun strijd voor erkenning van hun ziekte door het UWV. Dit betekent een doorbraak voor duizenden patiënten die al jarenlang vastlopen in het sociaal-medisch beoordelingstraject. De zaak draaide om de vraag of het UWV voldoende rekening houdt met de ernst en het grillige karakter van ME/CVS bij arbeidsongeschiktheidsbeoordelingen. De rechtbank oordeelde dat het UWV zich niet mag blijven beroepen op achterhaalde standaarden, zeker niet nu het rapport van het Nederlandse Zorginstituut (2021) en internationale richtlijnen duidelijk stellen dat ME/CVS een invaliderende, neuro-immunologische ziekte is, waarvoor geen curatieve behandeling bestaat. “Dit is een mijlpaal. Het betekent erkenning van de medische realiteit én een duidelijke opdracht aan het UWV om zijn werkwijze fundamenteel te herzien,” De uitspraak is niet alleen van belang voor ME/CVS-patiënten, maar ook voor mensen met andere post-infectieuze aandoeningen, zoals Long COVID, Q-koortsvermoeidheidssyndroom, Lyme en post-sepsis syndroom — de groep die Patiëntenalliantie PAIS vertegenwoordigt. Deze aandoeningen vallen onder het bredere spectrum van post-acute infectiesyndromen (PAIS), die vaak slecht worden begrepen binnen bestaande beoordelingskaders. PAIS roept het UWV op om deze uitspraak aan te grijpen voor een brede herziening van het beoordelingsbeleid voor alle post-infectieuze aandoeningen. Dit betekent onder meer:
- structurele bijscholing van verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen;
- toepassing van de nieuwste (internationale) medische inzichten;
- herbeoordeling van eerdere besluiten bij ME/CVS en verwante syndromen.
